தலைசிறந்த பதிவர் ஆவது எப்ப்ப்புடீடீடீஈஈஈஈஈ...!

Blog யில் Superstar ஆவது, நாம் நினைப்பது போன்று எளிதான விஷயம் அல்ல. நிறைய கடினங்கள் உண்டு. தடைகள் உண்டு. இதை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல்உழைக்க வேண்டும்.

முதல் வேளையாக ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது ஒரு போஸ்ட் போட்டு விட வேண்டும். அப்படி போட மறந்தால் கூட மன்னிக்கப்படும், ஆனால் ஒரு போஸ்ட்க்கு 50 comments குறையாமல் பெற வேண்டும்.

எல்லோருக்கும் புரிவது போலவும், எல்லோருக்கும் சுவாரஸ்யம் தருவது போலவும் உள்ள சில அறிய போஸ்ட்களை போட வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக , எதாவதுஒரு நண்பனை பற்றி, ' I met him first time @.…know him since..’ என்று ஆரம்பித்து ஒரு 10 பக்க சுய புராணம் படிக்க வேண்டும் . குறிப்பாக இந்த வகை பதி வுகளைஆங்கிலத்தில் எழுதினால் ம மிக நன்று. சில GRE வாரத்தைகள் போட்டால் , மிகவும் நன்று.

காலை முதல் மாலை வரை, தான் சாபிட்டது, அணிந்த உடையின் நிறம், பார்த்த ஆட்கள் என்று (கடைசி ரக காதலர்கள் பேசிக்கொள்வது போல்) எல்லாகதைகளையும் எழுதி Blog ஐ அழகு படுத்த வேண்டும் .

நீங்கள் communicator இல் கூட்டமாய் மொக்கை போடுவதோ, அல்லது செயின் மெயில் களில் மொக்கை போடுவதோ கூடவே கூடாது. ‘FC la போய் Samosa சாப்டபோறேன். யார்லாம் வரீங்க’ என்று கேட்பதாக இருந்தால் கூட, அதற்கு நீங்கள் Blog ஐ தான் பயன்படுத்த வேண்டும்.

அதை விட முக்கியம் , நீங்கள் எழுதும் பதிவுகளில் ஏதேனும் ஒரு மூலையில் கூட சிந்தனைக்கு இடம் ககொடுத்து விடக் கூடாது. அப்படி ஒன்று நடந்தால் உங்களின்Blogger Superstar ஆகும் முயற்சி இத்துடன் நின்று விடும்.

" கண்ணாடி பாத்தேன். உன் முகம் தெரிந்தது "
" இட்லி சாப்டேன். உன் முகம் தெரிந்தது "
என்று யாராவது ஒரு பெண் கவிதை(கவிஞர்களே என்னை மன்னிக்கவும்) எழுதியிருந்தால்,
அதை படித்து விட்டு, மனசாட்சியை சற்று ஓரம் தள்ளி விட்டு, 'சூப்பரா இருக்குங்க. எப்புடி இப்புடி உணர்ச்சி பூர்வமா எழுதறீங்க" என்று சொல்ல வேண்டும்.

நாளைக்கு நான் பீச் போறேன். எந்த நிற உடை அணிந்தால் அழகாக இருக்கும் என்பது போன்ற அணைத்து புத்திசாலிகளையும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்துவிடும் கேள்விகளை அடிக்கடி கேட்டு, அதன் மூலம் comments rate யில் ஒரு சதம் பெற்றால், உங்களுக்கு அது ஒரு Added Advantage.

இது போன்ற, இன்ன பிற சிறந்த பதிவுகளை எழுதி, நல்ல படைப்புக்களை தர முயற்சி செய்யும் சில பதிவர்களையும் அடையாளம் தெரியாமல் மாற்றி விடவேண்டும்.

இவ்வாறாக செய்து வந்தால், வருடத்தில் இந்த நாள் மாத்திரம் அல்ல எல்லா நாளும் நீங்கள் தான் தலைசிறந்த பதிவர்.

பி.கு: இதை படிக்கும் வேளையில், 'இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது’ என்று நினைத்தாலோ, உங்களை தாக்கும் விதத்தில் எழுதி இருப்பதாக தோன்றினாலோ , நீங்கள்பாதி வெற்றி அடைந்து விட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். உங்களுக்கு ‘Blogger கூட்டத் தலைவர்’ ஆகும் வெற்றி வாய்ப்பு மிக அதிகம் என்பதில் அணுவளவும் சந்தேகம்இல்லை.

அங்காடித் தெரு - கேள்வி ..!

அன்புள்ள ஜெ ,

சமீப காலமாக உங்கள் இணையதளத்தை தொடர்ந்து படித்தும் மகிழ்ந்தும் வருகிறேன். அதற்கான ஒரு முக்கிய காரணம், இங்கே பேசப்படும் விஷயமும், பேசும் விதமும் மக்களின் சாதாரண சிந்தனை தளத்திற்கு ஒரு படி மேல் இருப்பதாக தோன்றும் உணர்வுகளே.

இப்பொழுது விஷயத்திற்கு வருவோம். அங்காடித் தெரு படத்தை பார்பதற்கு முன்னரே உங்கள் தளத்தில் வரவேற்பு விமர்சனங்களைப் படித்தேன். நான் இப்பொழுது சொல்லப்போவது மற்றவர்கள் போலானது அல்லாமல், ஒரு எதிர்மறைக் கருத்து தான்.

கொடுமைகளும், அதன் நடுவில் இயல்பு காதல்களும் படத்தில் நன்றாகவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

'மூர்த்தி சிறுசானாலும்' என்று பாதியில் முடிக்கப்பட்ட வாக்கியம், 'கனி இருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று' போன்ற வசனங்கள் வெகுவாகக் கவர்ந்தன.

படம் பார்த்து முடித்ததும் என்னுள் பல எண்ணங்கள் ஓட ஆரம்பித்தன. முதல் விஷயம், இப்படத்தில் வெகுவான பாராட்டிற்கு தகுதியென ஏதேனும் உண்டா என்று.

அதாவது, தமிழ் திரையுலகம் இப்பொழுதுள்ள கொடூர நிலையினாலும், மசாலாவின் ஆதிக்கத்தாலும் இது போன்ற எதார்த்த முயற்சிகளுக்கு நல்ல பெயர் எளிதில் கிட்டுகின்றனவா? இக்கேள்வியை பொறுத்தவரையில் எனக்கு பதில் 'ஆம்' என்று தான் தோன்றுகிறது.

'அப்படி என்ன இந்த படத்தில் உள்ளது?' என்று யாரேனும் கேட்டால், உடனே இதை மசாலாப் படங்களுடன் ஒப்பிட்டு இதன் தரத்தை சற்று உயர்த்த வேண்டி இருக்கிறது. அப்படியான தரைமட்ட படங்கள் முற்றிலும் இல்லை என்றால், இப்படத்திற்கு இத்தனை பாராட்டுகள் கிட்டியிருக்குமா என்ற கேள்வியும் தோன்றுகிறது.

இது அல்லாது, வித்யாசமான கோணல் என்று கண்டதுமே அதை பாராட்ட ஒரு கூட்டம் இருக்கும். அதன் பங்கும் இதில் அதிகமாக இருக்கலாம் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

இன்னொரு விஷயம் சோகம்.

சேது, பருத்தி வீரன் போன்ற படங்களில் உள்ள சோகம் எதார்த்தம் அழிப்பவை. இன்னும் சொல்லப் போனால், அதன் சிறப்பு சோகத்தில் தான் அடங்கி உள்ளது.

அதற்கும் அடுத்த நிலையில் சோகங்கள் இடம் பெறுவதாக நான் நினைக்கும் படங்கள் 'வெண்ணிலா கபடி குழு, ரேணிகுண்டா' போன்றவை. அதன் முடிவுகளில் துக்கம்-இன்பன் இரண்டும் சமநிலை பாதிப்புகளையே உண்டாக்கும் எனத் தோன்றுகிறது. இருப்பினும் அவைகளின் சோக முடிவுகள் முக சுளிப்புகள் செய்யாதவை. ஆனால் இந்த படத்தில் அப்படி இல்லையே. எதார்த்தம் என்ற வார்த்தை தவறாக அல்லவா புரள்கிறது.

சினிமா என்பது பொழுதுபோக்கு, அதில் சோகத்திற்கு இடம் இல்லை என்று மொக்கை போடும் கூட்டத்தின் முட்டாள்தனம் இருக்கிறதே. அந்த கோட்பாடுக்கு எதிராக நம்மைப்போல் ஒரு கூட்டம் உண்டு. இந்த இரண்டாம் வகை கூட்டத்தின் ஆதரவு நிச்சயம் கிட்டிவிடும் என்ற எண்ணத்தில் தாறுமாறாக எதிர்வினைகளை திணித்துள்ளார் வசந்தபாலன். சோகம் என்பது நுழைந்தவுடனே எதிர்ப்பவர்களைப் போலத்தான், இங்கே சோகம் என்ற ஒன்றைக் கண்டதும் ஆதரிப்பவர்களையும் நான் பார்க்கிறேன்.

நான் முதல் வரிகளில் சொன்ன, 'உங்கள் இணையத்தில் சிந்தனை ஒரு படி மேல் ' என்பது இந்த விஷயத்தில் என்னை சற்று யோசிக்க வைக்கிறது.

பொதுவாக படங்களுக்கு நாம் தரும் மதிப்பெண் மக்களின் வரவேற்பின் பாதிப்பை சற்றேனும் உற்கொண்டிருக்கும். அதனால் இந்த படத்தைப் பெரிதார பாராட்டத் தோன்றாமல் இருக்கலாம். என் எண்ணத்தில் தவறிருந்தால் சுட்டிக் காட்டலாம். திருத்திக்கொள்ள தயங்க மாட்டேன் .

இவண்,

ந. நவீன் குமார்.

வேசியின் குரல் -II

அதிகாலைச் சூரியன்,

கடற்கரை நிலவு,

மாலை நேர மலைச்சாரல்.

அனைத்துமே எங்களுக்கு

நான்கு சுவர்களுக்குள்..!

செய்ய துடிக்கும்

பெண்களுக்கா?

செய்ய வெறுக்கும்

பெண்களுக்கா?

யாருக்கு கிடைக்க வேண்டும்

இந்த அவலப்பெயர் ?!!

சுகந்திர தினம்.

காந்தி ஜெயந்தி.

பண்டிகை தினங்கள்.

அரசு விடுமுறைகள்.

என்றைக்கு குடுத்தார்கள்

உம்மக்கள் எங்களுக்கு ஓய்வு?

இல்லத்தரசிகளே,

நாங்கள் விட்டு வைத்த

மிச்சம் தான் உங்களுக்கு.

சுகம்,

வலி,

ஆணாதிக்கம்,

அசுர குணம்.

அனைத்தும்.

காமத்தை பகிர

மட்டும் விடிய விடிய

நேரம் போதவில்லை உனக்கு.

பலியை எங்களுக்கு மட்டுமா?

அந்த 3 நாட்கள் கூட

மறுக்க முடியாததன்

எங்கள் காரணம் இருக்கட்டும்.

உன்னை யோசித்துப் பார்.

கார்னர் சீட்.

இரவு விடுது.

தோழியுடன் விடுமுறை.

எங்கள் தயவு

பெறாதோர் பழகுவது

தூக்கம்,

உணவு,

தொழில்,

வாழ்க்கை.

அனைத்தும் ஓரிடத்தில்.

இருந்தாலும் சௌகர்யமில்லை.

ஆயிரத்தில் ஒருவன் - ஒரு பார்வை

ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தை பற்றி பல அணுகு முறைகள் உள்ளன. நான் கேட்ட பரவலான விமர்சனங்கள் :
முதல் பாதி பரவாயில்லை. இரண்டாம் பாதி சரி இல்லை என்று சிலர் ,
மேலோட்டமாக படத்தைப் பார்த்து பிடிக்கவில்லை என்று சிலர்,
பிடிக்கவில்லை என்றாலும் நன்றாக உள்ளது என்றே சொல்லுவோம்
என்று சிலர், ஆங்கிலப் படம் போலுள்ளது என்று சொல்லுவோம் என்று சிலர். இவை எல்லாம் நீக்கிவிட்டு இந்த படம் நிஜமாகவே எப்படி உள்ளது என்று யோசித்து பார்த்தல், அது ஒரு புத்தகம் எழுதும் அளவுக்கு போகும். எனவே மிகச் சுருக்கமாக சொல்லும் முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

படத்தின் முதல் காட்சியான 1279 ஆம் ஆண்டில் நடக்கும் மூன்றாம் இராஜேந்திர சோழனின் காட்சியிலேயே படத்தின் காட்சி அமைப்பு எவ்வளவு தரத்தை எட்டி இருக்கிறது என்று நன்றாக தெரிந்துகொள்ளலாம். சோழ வர்க்கம் அழிவைத் தொடும் தருணங்களில் ஒரு சோழ இளவரசனைக் காப்பாற்றும் இந்த காட்சி படத்தின் கரு.
அடுத்து வரும் படத்தின் ஆரம்ப காட்சிகள் சாதரணமாக நகர்கின்றன. ஆங்காங்கே செல்வாவின் touch. எம்.ஜி.ஆர் யின் ஆயிரத்தில் ஒருவனின் பாடலை (கிட்டத்தட்ட முழு பாடலைப்) போட்டு ஆடுவதெல்லாம் சாதாரண இயக்குனர்கள் கடைபிடிக்கும் மொக்கைகள்.
அதன் பின் தொடரும் காட்சிகள், சோழர்களை கண்டுபிடிக்க ஏழு ஆபத்துகளைத் தாண்டிச் செல்லும் காட்சிகள் அட்டகாசம். கடல் , காட்டுவாசிகள், காவலர்கள், பாம்பு, பசி, புதைக்குழி, கிராமம் போடற ஆபத்துகளைக் கடக்கும் காட்சிகள் மிக நுணுக்கமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளன.
காட்டு வாசிகள் மற்றும் பாம்பு காட்சிகளில் பிரமிப்பு. காவலர்களிடம் சண்டை இடும் காட்சிகளில் சிறப்பான Camera.


நடராசன் நிழலைத் தொடரும் காட்சி சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்றா சிந்திக்க தேவை இல்லாத ஒன்றா என்று சிந்திக்கச் செய்கிறது.
இப்படி அனைத்துமே வேகமாகச் செல்கிறது. இரண்டாம் பாதியில் உள்ள சில சின்ன திரைக்கதை கோளாறுகளை நீக்கினால், இது நிச்சயம் ஒரு சிறந்த படம். தற்போது சொல்லப்போனால், இது ஒரு சிறந்த முயற்சி.
Graphics பொறுத்தவரை ஒரே பேச்சு தான். படம் முழுக்க பல்வேறு காட்சிகளில் இடம் பெரும் கிராபிக்ஸ் நம்மால் முடிந்த, முகம் சுளிக்கச் வைக்காதவை . நாம் இது வரை தொடாத ஒரு இடம். இந்த கிராபிக்ஸை ஆங்கில படத்துடன் ஒப்பிடுவது பாமரத்தனம்.
'உன் மேல' பாடலின் காட்சி அமைப்பு typical செல்வா touch. 'ஒ ஈசா ' பாடலின் visual பார்த்தல் அதன் making மற்றும் editing சாதாரண தமிழ் பாடலைத் தாண்டி வெகு தூரத்தில் உள்ளது என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம். படத்தின் இசையை பொறுத்தவரை ஒன்று மட்டும்
தான் சொல்ல முடியும். படத்தின் திசைக்கும் , தரத்திற்கும், வெற்றிக்கும் (ஒருவேளை பெற்றால்) எந்தவித இடையூறும்
விளைவிக்காத இசை. அவ்வளவே. சில இடங்களில் பின்னணி இசை நன்றாகவே உள்ளது.. உதாரணம்.. ரீமா சென் சோழ
மன்னனை ஏமாற்றியது அனைவர்க்கும் தெரிந்துபோன சோக காட்சியின் பின்னை இசை அருமை. எனினும் இதற்கு
முந்தைய செல்வா படங்களில், ஒவ்வொரு பாடலும் மிரட்டும், பின்னணி இசை (BG scores) தனியே கேட்டாலும் வாயை பிளக்க வைக்கும். இந்த படத்தின் இசை அவ்வாறு நிச்சயம் இல்லை. ஆனால் இதற்கு ஒரு exception தான் 'Celebration of Life'.
படம் வெளியாகும் முன்னரே இந்த Music Track ஐ கேட்டு வியந்தேன். படத்தில் அதன் காட்சியுடன் சேர்ந்து பட்டையை கிளப்புகிறது.அதே போல், சோழ மன்னனின் ஆறுமுக காட்சி, பின்னணியில் ' The King Arrives' அருமை. நிச்சயமாகச் சொல்வேன்,
Celebration of Life மற்றும் The King Arrives காட்சிகள் பின்னணி இசையுடம் சேர்த்து பார்பவர்களை மிரள வைக்கும். Hollywood தரத்தை ஒத்தவை. மற்றபடி ' ஒ ஈசா , உன் மேல ' போன்ற பாடல்கள் எல்லாம் சாதரணமான ஹிட் பாடல்கள். அவ்வளவே. அதன் இசைகளில் பாராட்ட ஒன்றும் இல்லை.

மற்றபடி படத்தினை ஒட்டுமொத்தமாக ஆராய்ந்தால் :
சோழர்கள் தப்பிச் செல்லும்போது ஏற்படுத்திய ஏழு ஆபத்துகள், சோழர்களை தேடிப்போன ஒரு பாண்டியத் தளபதி அந்த ஏழு ஆபத்துகளைப் பற்றிய குறிப்புகளை ஓலைச்சுவடியில் வடித்திருப்பது, குகைக்குள் காலாகாலமாக நடக்கும் சோழர் சாம்ராஜ்யம், அவர்களின் வாழ்க்கைமுறை, பின்பு நடக்கப் போவதை முன்பே கணித்து ஓவியங்களாக பாதளக்குகையின் சுவர்களில் தீட்டி வைத்திருப்பது, கடைசி ஆபத்தான கிராமத்தின் அமைப்பு. இவை எல்லாம் வித்தியாசமான பிரமிக்கவைக்கும் கற்பனைகள்.

இன்னும் நுணுக்கமாகப் பார்க்கப் போனால், கிராமம் சென்றபின் பைத்தியமாகி பின்னர் முதியவரின் முன் ஆடைகளை அகற்றிவிட்டுச் செல்வது , அந்நியர்களுக்கு சோழர்கள் விதிக்கும் சோதனை, சொழா மன்னனின் பாத்திரப் படைப்பு, 13 ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ் பேச்சு, ரீமா
சென்னின் கன்னித்தன்மையை சோதனை செய்வது , ரீமா சென்னுக்கும் பார்த்திபனுக்கும் இடையில் நடக்கும் காட்சிகள், மயானத்தில் வென்றபின் கார்த்திக்கு மரியாதை கொடுப்பது. இது போன்ற கற்பனை அமைப்புகள் படத்திற்கு அதிக பலம்.

பின்னர்படத்தின் முடிவு, முதல் காட்சியைப் போலவே அமைகிறது - சோழ இனம் அழியும் பொது, இளவரசன் மட்டும் காப்பாற்றப் படுவது.

பல காட்சிகளில் உள்ள வித்தியாசமான கற்பனை. இயல்பான நடிப்பு ( கிராமம் சென்றபின் 3 பேருக்கும் பைத்தியம் பிடிக்கும் காட்சிகளில் கூட அவர்கள் நடிப்பின் திறன் காணலாம் ). போர்க்காட்சிகளை இது போன்று வேறு தமிழ் படத்தில் Reality யுடன் பார்த்திருக்க முடியாதது.
செல்வராகவனின் இயக்கம், ராம்ஜியின் ஒளிப்பதிவு, சந்தான‌த்தின் கலை அனைத்தும் நிச்சயமாகப் பாராட்டப்பட வேண்டியவை.
அங்கங்கே Troy, Gladiator, 300 போன்ற படங்களின் சாயல் வந்து போவது உண்மை. ஒரு சில Formula களை காப்பி அடித்தாலும் ஒளிப்பதுவும், காட்சி அமைப்பும் நான்றாக இருக்கத்தானே வேண்டும்.

என்னைப் பொறுத்த வரை இதை ஒரு நல்ல படம் என்று சொல்வதை விட, மிரளவைக்கும் முயற்சி என்று சொல்வேன். தமிழ் சினிமாவின் அடுத்த தளம் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஆங்கிலப்படங்களுக்கு நிகரானது என்று சொல்ல முனையும் வினாடியில் , கமல்ஹாசன் சொன்னது தான் ஞாபகம் வருகிறது :
' இதனை ஆங்கிலப்படங்களுக்கு நிகரானது என்று சொல்லாதீர்கள். அப்படிச் சொன்னால் தான் தரமான படம் என்று அர்த்தமா?
ஆங்கிலேயன் சவரன் செய்வது எப்படி என்று தெரியாமல் ஆதி மனிதனாக திரிந்த காலத்தில் யாப்பிழங்காரிகை எழுதிய கூட்டம் இது . உலகம் சுற்றும்போது ஒரு பக்கம் பகல், இன்னொரு பக்கம் இரவு என்பது போலொரு சரித்திர மாற்றம் தான் இவை. நிலை மாறும்'

தமிழ் சினிமாவின் நிலை அப்படி மாறுமாயின் 'ஆயிரத்தில் ஒருவன்' அதற்கொரு துவக்கமாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.